Λος Άντζελες, 1938
Βλέπω απλώς... Μην κουνιέσαι.
ΚΛΑΪΝΤ ΑΜΝΕΪ - ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ
Είσαι...
Μπαμ, μπαμ, κε Άμνεϊ. Τρέξε να κρυφτείς.
Το όπλο που κρατάω είναι άτακτο και καίει.
Μη μου ρίξεις! Θα κάνω ότι πεις.
Τώρα θα δεις τι θα πάθεις, κε Άμνεϊ.
Α, το παίζεις δύσκολη! Μ' αρέσουν οι δύσκολες...
-Είσαι ένας ζιγκολό γι'αριστοκράτισσες. -Για ξεπεσμένες, μωρό μου.
- Έχεις πολλή πλάκα! - Βρίσκεις;
Κυρία Στέρνγουντ. Θα πιείτε κάτι;
Κλάιντ, παλιο-νυφίτσα!
Ο κύριος Στέρνγουντ ήταν η νυφίτσα, θυμάσαι;
Αλλά εγώ φρόντισα να τη βγάλεις καθαρή.
Κλάιντ, νόμιζα πως είχαμε κάτι μοναδικό.
Το προσπαθήσαμε.
Μάλιστα. Τέρμα οι ονειροπολήσεις, λοιπόν.
Ξέρω ότι δεν μ' αγαπάς. Το κατέστησες σαφές.
Γι' αυτό κι εγώ θα βάλω τέλος στη ζωή μου.
- Τι είναι αυτό; - Αποφρακτικό σωλήνων.
Αποφρακτικό σωλήνων; Για κάποιο λόγο, δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
Ξέρετε, κυρία Στέρνγουντ...
πρώτη φορά σας βλέπω έτσι.
- Πώς με βλέπεις; - Είστε όμορφη, πανούργα.
Είστε, κυρία Στέρνγουντ, το ύστατο αιώνιο μυστήριο...
καυτή, πανέμορφη...
φτιαγμένη για αγάπη.
Όχι μια γυναίκα που θα ξεβούλωνε ποτέ η ίδια τους σωλήνες της.
Ω, Θεέ μου!
- Κόκκοι ζάχαρης. Όπως το υποψιαζόμουν. - Ω, Θεέ μου!
Κλάιντ Άμνεϊ, ντετέκτιβ.
Είμαι ανόητη κι εσύ είσαι υπερβολικά γλυκός.
Κάτι έγινε στο Blοndie's. Πρέπει να πάω.
Μα, κύριε Άμνεϊ... Περιμένετε!
Κέρασε την έναν καφέ, να μην πάει χαμένη η ζάχαρη, κούκλα.
- Μπελάδες, κύριε Άμνεϊ; - Ποτέ δικοί μου.
Ποιοι είναι σ'αυτές τις εικόνες, Βέρνον;
Ο Ιησούς που περπατάει πάνω στη θάλασσα της Γαλιλαίας...
κι η γυναίκα μου ντυμένη σαν τη βασίλισσα του ροντέο.
Ωραία κάδρα.
Βέρνον, μου φαίνεται πως ανακάλυψες κάτι.
Βρισκόμαστε στον πρώτο ανελκυστήρα-γκαλερί.
Η τέχνη στη νέα εποχή: αποτελεσματική, φτηνή...
Προσέξτε! Κρατάει πιστόλι!
- Ω, Θεέ μου! - Κρατάει πιστόλι!
Είσαι σκληρό καρύδι, έτσι;
- Κανένα πρόβλημα, κύριε Άμνεϊ. - Εκεί μέσα είναι.
- Ανοίξτε δρόμο. - Βιαστείτε, σας παρακαλώ!
Όλος δικός σας, παιδιά.
Μην κουνηθείς καθόλου, τώρα.
Το τελευταίο φύλλο, μόνο με τρία σεντς.
Ο Χίτλερ έβαλε μπρος! Η Γερμανία κατέλαβε την Αυστρία.
Καταιγίδα αναμένεται να πλήξει το Λ. Α. Μόνο με τρία σεντς.
Πάρτε το τελευταίο φύλλο. Μόνο με τρία σεντς!
Ο Χίτλερ έβαλε μπρος!
Καταιγίδα αναμένεται να πλήξει το Λ. Α. Μόνο με τρία σεντς.
Ευχαριστώ για τη δεκάρα, κύριε Άμνεϊ.
Είστε ο μόνος που μου αφήνει φιλοδώρημα.
Γιατί να μη σου αφήσω φιλοδώρημα, Πιόρια;
Είσαι ένας ευγενικός και καθώς πρέπει νεαρός.
- Πώς πάει, μικρέ; - Κακά μαντάτα, κε Άμνεϊ.
- Πήγα στον γιατρό. - Αλήθεια; Και τι είπε;
Είπε πως δεν υπάρχει πιθανότητα να ξαναδώ ποτέ.
Πολύ κρίμα, αλλά μην απελπίζεσαι.
-Φρόντισε να'σαι καλός μαθητής, Πιόρια. -Βεβαίως.
Προμηνύεται καταιγίδα! Τελευταίο φύλλο!
Η Γερμανία κατέλαβε την Αυστρία!
ΟΛΥΜΠΙΑ - BLONDIΕ'S
Μπαμπά!
Ήθελα να το ξέρεις, Κλάιντ.
Ο Ντάνιντζερ φέρεται άσχημα στο κορίτσι σου.
- Αυτό ήταν, φεύγω! - Πού πας;
Άσε με!
Της είπα να μην πλησιάζει αυτόν τον μαστούρη.
Πρέπει να σε καταδώσω.
Τι τρέχει, Άρντις; Ποπκόρν έχεις στο κεφάλι σου;
Είδα τι έκανες, Ντάνιντζερ. Δεν γινόταν αλλιώς.
Περίμενα το λεωφορείο στη γωνία...
όταν σκότωσες τρεις αθώους πολίτες.
Έλα τώρα. Πρεζόνια ήταν, που με είχαν καρφώσει.
- Δεν μπορώ να το ξεχάσω. - Μπορείς, αν έχεις μυαλό.
Αν παραδοθείς στην αστυνομία, θα σου φερθούν καλά.
Ναι, θα με καλοψήσουν στην καρέκλα.
Όταν η αδερφή μου είχε ξεστρατίσει, βουτηγμένη στην αμαρτία...
περίμενα κι έλπιζα να τη φυλάει ο Θεός...
ότι θα βρει τα λογικά της και θα συνέρθει.
Ξέρεις κάτι, κύριε Ντάνιντζερ; Ο Θεός έχει πάει για μεσημεριανό.
Αν πας στην αστυνομία, θα κάνουν την αδερφή σου κιμά...
και θα τη βάλουν στις κρεατόπιτες του μαγαζιού.
Άφησέ την, Ντάνιντζερ.
Για δες! Ο ταλαντούχος κύριος Άμνεϊ.
Κλάιντ, πρόσεχε!
Μην κουνηθείς.
Πίσω απ' το μπαρ!
Ω, Θεέ μου!
Κλάιντ;
- Είσαι καλά, κούκλα; - Είμαι τώρα.
- Έλα μαζί μου στο σπίτι. - Δε γίνεται. Με περιμένει η μαμά.
Έλα στο Μεξικό μαζί μου. Θα 'μαστε μόνο εμείς κι ο δρόμος.
Δεν είναι τόσο απλό, Κλάιντ. Ξέρεις ότι ποτέ δεν είναι.
Είναι αλλιώς για μας. Εμείς είμαστε ίδιοι.
Φτιαχτήκαμε ο ένας για τον άλλον και μια μέρα θα σου το αποδείξω.
- Σταν. - Ναι, Κλάιντ;
Κάνε μου μια χάρη.
- Συνόδευσε τη δίδα ΜακΓκιλ σπίτι της. - Έγινε.
Να προσέχεις, πιτσιρίκα.
Έξω.
Σκάσε, Μπάστερ. Κάνε καμιά δουλειά.
Δεν σ' ακούω. Χαμήλωσε τη μουσική.
Υπέροχα.
Πάμε. Άλλη μια φορά.
Περίμενε. Έλα δω. Γύρνα πίσω.
Ορίστε.
Τζορτζ.
- Αυτό είναι δική μου δουλειά. - Περίμενε, σε παρακαλώ. Τώρα.
Φύγαμε!
Εντάξει, άλλη μία.
Τι απέγινε η βροχή;
Παιδιά, σήμερα η μέρα είναι τέλεια.
Κάποιος να την καταχωρήσει στο αρχείο.
Ώσπου να γίνει μεσημέρι...
αυτό το πρωινό στο Λος Άντζελες θα πρέπει να 'χει γυριστεί ταινία.
Εσείς τι λέτε, Τζορτζ και Γκλόρια; Μάλλον συμφωνείτε;
Προσπαθείτε να συνέρθετε από το προηγούμενο βράδυ;
Κοίτα, Μπάστερ, μια γάτα!
Μα τι συμβαίνει εδώ;
Γιατί δεν γαβγίζεις, όταν σου το ζητάω, αχάριστο ζωντανό;
Βεβαίως, μείνε ήσυχη.
ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΤΟΥ ΑΛ - ΜΠΟΥΖΙ
Όχι, ευχαριστώ, κύριε.
Ξεχάστε τη βροχή! Έρχονται ηλιόλουστες μέρες.
Μάθετε τα τελευταία νέα, μόνο με τρία σεντς. Ξεχάστε τη βροχή!
Κάνεις σαν να σου χάρισαν 6 εισιτήρια...
για τον τελικό μπέιζμπολ.
- Τι τρέχει; - Η μαμά κέρδισε το λόττο στη Τιχουάνα!
25.000 δολάρια! Είμαστε πλούσιοι, αδερφέ!
Δεν με πιστεύεις;
Έλα τώρα, Πιόρια. Σίγουρα ξέρεις...
ότι κάποτε οι άνθρωποι συγχέουν...
επιθυμίες και πραγματικότητα.
Εννοείς τις ονειροπολήσεις;
Αυτό δεν είναι ονειροπόληση, κε Άμνεϊ. Είναι αλήθεια.
Η μαμά άπλωσε τα λεφτά πάνω στο κρεβάτι...
κι εγώ κυλιόμουν μέσα στα μοσχομυριστά δολάρια.
Ένιωσες ποτέ περίεργα, Πιόρια; Σαν να σου στενεύουν τα ρούχα;
Καλά, δεν κατάλαβες τι λέω τόση ώρα;
Δεν θα πουλάω εφημερίδες σ' αυτή τη χαζογωνία πια.
Γιατί δεν πάμε στο Blοndie's...
να πιούμε έναν καφέ και να τα πούμε;
Δεν γίνεται. Έκλεισε.
Το Blοndie's; Μα τι στο καλό λες; Εκεί ήμουν χθες βράδυ.
Δεν σου 'πα το καλύτερο.
Ο θείος Φρεντ ξέρει έναν γιατρό που θα με εγχειρήσει...
και θα ξαναδώ επιτέλους!
Όχι, όχι. Κάτι δεν μου κολλάει.
Πρέπει να μείνεις σ' αυτή τη γωνία. Πρέπει να είσαι τυφλός.
Νόμιζα πως θα χαιρόσουν με την καλοτυχία μου.
Χαίρομαι.
- Δηλαδή, θέλω να χαρώ. - Αλλά δεν χαίρεσαι!
- Τι διάβολο έπαθες; - Το Blοndie's έκλεισε, σου το 'πα!
Πιόρια, νομίζω πως ξύπνησες στραβά σήμερα.
Χέσε μας, κε Άμνεϊ, κακάσχημο καθίκι.
- Σιγά! - Έι!
ΚΛΕΙΣΤΟ
Αδύνατον.
Όχι το Blοndie's!
- Βέρνον. - Κύριε Άμνεϊ.
Τι απέγινε ο Ιησούς στη θάλασσα της Γαλιλαίας;
Πού πήγε η βασίλισσα του ροντέο;
-Τι είν' αυτό; -Θυμηθείτε, το πάρτι είναι τη Παρασκευή.
Για περίμενε. Ποιο πάρτι; Τι συμβαίνει;
- Βγαίνω στη σύνταξη. - Ότι πεις.
Θα 'ρθει κι ο κος Λάντρι.
Ο κύριος Σαμ Λάντρι, ο ιδιοκτήτης του κτιρίου.
Αν δεν θέλετε να έρθετε, εντάξει.
Ούτως ή άλλως φέρεστε σαν τρελός τους τελευταίους έξι μήνες.
- Τι έχεις πάθει; - Ξέρετε τι. Η κακιά η αρρώστια.
Έβγαλες καρκίνο; Από χθες;
Θ' αποσυρθώ στην Αριζόνα.
Θα περάσω με την αδερφή μου όση ζωή μου απομένει.
Ούτως ή άλλως, η επίσκεψή μου δεν αναμένεται να κρατήσει πολύ.
Πρέπει να μείνεις εδώ, καθισμένος στο σκαμνάκι...
με τον Ιησού και τη σύζυγο από πάνω σου, όχι έτσι.
Για πόσο διάστημα, κύριε Άμνεϊ;
Αφού ξέρετε τα πάντα, γιατί δεν μου λέτε;
Πόσο θα πρέπει να δουλεύω σ' αυτό το ρημάδι, το ασανσέρ;
Για πάντα.
Για πάντα, Βέρνον.
- Δεν γίνεται να βγεις στη σύνταξη. - Όχι;
Όπως το βλέπω εγώ, μάλλον δεν έχω επιλογή.
Δεν είναι σωστό.
Ξέρεις πως δεν είναι σωστό.
Τι δεν είναι σωστό, κε Άμνεϊ;
Αντίο, κε Άμνεϊ.
Βγάλε μου τον φάκελο της υπόθεσης Μέιβις Γουέλντ, κούκλα.
"Αγαπητέ Κλάιντ, βαρέθηκα τα χουφτώματα και τους χλευασμούς σου.
"Δεν ανέχομαι να με πασπατεύει...
"ένας ξεπεσμένος ντετέκτιβ με άσχημη αναπνοή.
"Είχες και κάποια προτερήματα...
"αλλά επισκιάζονται από τα ελαττώματα.
"Κάνε τη χάρη στον εαυτό σου να ενηλικιωθείς.
"Με τιμή, Αρλίν Κέιν.
"Υ.Γ. Επιστρέφω στη μητέρα μου στο Άινταχο.
"Μην επιχειρήσεις να έρθεις σε επαφή μαζί μου. "
Της άρεσε.
Έλεγε ότι της άρεσε.
Άσχημη μέρα, Κλάιντ;
Το μαγαζί έκλεισε για ανακαίνιση.
Φύγε, όποιος κι αν είσαι. Πήρα ρεπό.
Το κάνω, γιατί είμαι το αφεντικό.
Κοίτα με, Κλάιντ.
Σάμιουελ Ντ. Λάντρι, στη διάθεσή σας.
Σαμ Λάντρι;
Εσύ είσαι...
Είσαι ο ιδιοκτήτης του κτιρίου.
Εγώ φταίω για όλα.
Λυπάμαι, Κλάιντ, ειλικρινά.
Αλλά η γνωριμία μας δεν ήταν όπως την περίμενα.
Κατ' αρχάς...
σε συμπάθησα περισσότερο απ' όσο νόμιζα.
Αλλά εδώ μιλάμε για μπίζνες και δεν υπάρχει επιστροφή.
Πάντως διαφέρεις απ' όλους τους μπίζνεσμαν που έχω γνωρίσει.
Χαρτοφύλακας είναι αυτός;
Υπολογιστής. Γραφομηχανή που σκέφτεται.
Α, μάλιστα. Τώρα το 'πιασα.
Κουβαλάς χαρτοφύλακα που σκέφτεται...
φοράς παπούτσια που μοιάζουν με του Φρανκενστάιν.
Τι είσαι; Κάποιος που βγήκε από ταινία τρόμου;
Όχι. Κλάιντ, ασχολούμαι με τη λογοτεχνία.
Τι γράφει στα παπούτσια σου;
- Reebοk. - Reebοk;
Ακούγεται σαν φαγητό σε μενού κινέζικου εστιατόριου.
Σου άρεσε αυτό, έτσι;
Γνωρίζω όλα όσα σκέφτεσαι, Κλάιντ.
- Άλλωστε, εγώ είμαι εσύ. - Ναι.
Πρόσεξα την ομοιότητα. Δεν αναγνωρίζω την κολόνια, όμως.
Λέγεται Αramis.
Θα εφευρεθεί ύστερα από 40 χρόνια...
- όπως και τα αθλητικά μου. - Μα τι διάβολο λες;
Σε λίγο θα μπλεχτεί κι ο διάβολος.
- Από πού έρχεσαι; - Έρχομαι απ' το μέλλον, Κλάιντ...
όπως ένα διήγημα σε φτηνό περιοδικό.
Εμένα μου φαίνεται ότι το έσκασες απ' το τρελοκομείο.
Δεν πρόκειται, όμως, για διήγημα επιστημονικής φαντασίας.
Πώς λένε τον πατέρα σου, Κλάιντ;
Πού κολλάει αυτό τώρα με το θέμα μας;
Δεν ξέρεις, έτσι; Τη μητέρα σου;
Μερικές εύκολες ερωτήσεις.
Ποιο σχολείο τελείωσες;
Πώς έλεγαν την πρώτη κοπέλα με την οποία κοιμήθηκες;
- Εντάξει, φτάνουν τα παιχνίδια. - Πού μεγάλωσες;
- Στο Καρμέλ; Στο Νέο Μεξικό; - Κόψε τις αηδίες!
- Ξέρεις, στ' αλήθεια; - Ναι, μεγάλωσα...
"Σαν Ντιέγκο!" Γέννημα θρέμμα!
Στο Σαν Ντιέγκο. Σωστά το είπες.
Το είπα σωστά, γιατί το έγραψα.
Τι είναι το "Sοny";
Καμιά σαλάτα που τρώγεται μαζί με το Reebοk;
Είναι μια γιαπωνέζικη εταιρεία ηλεκτρονικών.
Τώρα με δουλεύεις, κύριος.
Οι Ιάπωνες δεν ξέρουν να φτιάχνουν ούτε παιχνίδια.
Στην εποχή μας, ξέρουν.
Πες μου, Κλάιντ, για ποια εποχή μιλάμε;
- Ξέρεις τι έτος έχουμε; - 1938.
Μισό λεπτό. 1939.
Μη νιώθεις άσχημα. Δεν ξέρεις, επειδή δεν ξέρω εγώ.
Πάντα κρατούσα το χρονικό διάστημα αόριστο στα διηγήματά μου.
Μ' ενδιέφερε πιο πολύ η ατμόσφαιρα. Ας πούμε πως είναι η εποχή του Τσάντλερ.
- Θ'αρέσει στους αναγνώστες μου. - Εντάξει, πες μου τι συμβαίνει εδώ.
Αρχίζεις να το αντιλαμβάνεσαι, έτσι;
Ίσως δεν ξέρω πώς λένε τους γονείς μου...
ούτε την πρώτη κοπέλα με την οποία κοιμήθηκα, επειδή δεν ξέρεις ούτ' εσύ.
- Αυτό συμβαίνει; - Πήρες μπρος.
Δεν σου ανήκει απλώς το κτίριο.
Σου ανήκουν τα πάντα.
Πήρες μπρος για τα καλά και δεν σε σταματάει τίποτα.
Βλέπεις το κάδρο στον τοίχο, αριστερά της πόρτας;
Μην το κάνεις.
"Στον τοίχο, αριστερά της πόρτας, το πορτρέτο ενός ηγέτη...
"κρέμεται πάντα λοξά.
"Για να τραβάει συνεχώς το βλέμμα μου."
Είσαι συγγραφέας. Εσύ με δημιούργησες.
Πότε; Ή μήπως δεν είναι αυτό το θέμα;
Πρωτοεμφανίστηκες σε ένα διήγημα με τίτλο Ρέκβιεμ για Μια Κυρία...
το 1977.
Εξελίχθηκες σε έναν πολύ πιο περίπλοκο κι ενδιαφέροντα ήρωα από τότε.
Ήσουν αρκετά μονοδιάστατος στην αρχή.
Ναι, δεν μου άρεσα καθόλου.
Το τελευταίο διήγημα που συμμετέχεις λέγεται Έκπτωτος Άγγελος.
Το ξεκίνησα το 1995. Μου πήρε πέντε χρόνια να το τελειώσω.
Η ζωή μου είχε ενδιαφέρον, Κλάιντ.
Οι συγγραφείς δεν διαπρέπουν, όταν ζουν κάτι ενδιαφέρον.
Αλήθεια; Μ' αυτό εδώ, πάντως, τα θαλάσσωσες τελείως.
Η μαμά του Πιόρια κέρδισε το μεξικάνικο λότο; Τι σαχλαμάρα!
Τα κέρδη πληρώνονται σε πέσος εκεί.
Το ήξερα. Ο Πιόρια έλεγε ψέματα.
Ήθελα να το ξέρεις κι εσύ.
- Γιατί; - Να σε προετοιμάσω για τον ερχομό μου.
Γι' αυτό έγιναν όλα.
Ο σκύλος του γείτονα που δεν γαβγίζει, το Blοndie's που έκλεισε για τα καλά.
Αυτά ήταν ενδείξεις, φίλε μου.
- Ενδείξεις, ε; - Για τον ερχομό μου.
Δεν ήθελα να σε τρομάξω περισσότερο απ' όσο έπρεπε.
Αλήθεια;
Με τρόμαξες αρκετά, κύριος.
Αν εσύ με δημιούργησες...
και μπορείς να μετατρέψεις τον Τζορτζ Ουάσινγκτον σε Φραγκλίνο Ρούσβελτ...
τότε μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Μπάστερ. Έλα δω, μικρέ.
Τζορτζ; Γκλόρια;
Εγώ είμαι, ο Κλάιντ, ο γείτονας.
Ως εδώ ήταν, Τζορτζ και Γκλόρια.
Τέρμα τα πάρτι.
Τέρμα τα ταξίδια στο Παλμ Ντέζερτ.
Τέρμα κι ο Μπέισι με τον Έλινγκτον.
Δεν θα ξανακουστεί η μουσική τους από το ανοιχτό παράθυρο την άνοιξη.
Τέρμα το γάβγισμα του κόργκι...
που διαπερνούσε το μυαλό σου σαν θραύσμα από γυαλί.
Εσύ το έκανες αυτό.
Εσύ έβαλες τον Τζορτζ να σκοτώσει τη σύζυγό του, καθίκι.
Είσαι έξυπνος, Κλάιντ, μα οι αναγνώστες αγαπούν τους φόνους...
γιατί κατά βάθος θέλουν να είναι οι δολοφόνοι.
Σκότωσε τον ενοχλητικό γείτονα.
Στραγγάλισε τη φιλενάδα που γκρινιάζει.
Η ψευδαίσθηση είναι μεγάλο γιατρικό.
Ναι; Πάντως δεν γιάτρεψε τους Ντέμικ. Ήταν καλοί άνθρωποι.
Το παίζεις Θεός, αλλά είσαι απλώς ένας τσαμπουκάς.
Νίκησα εξυπνάκηδες πιο σκληρούς από σένα, μέσα στα ίδια τα βιβλία σου.
"Οι αποκαλύψεις του με χτύπησαν...
"σαν ένα είδος παραλυτικού φαρμάκου.
"Έφυγε όλη η δύναμη από τους μύες μου.
"Ένιωθα τα πόδια μου σαν δύο...
"μισοβρασμένα μακαρόνια.
"Μπόρεσα απλώς να σωριαστώ στην καρέκλα και να τον κοιτάξω."
Δεν είναι καλό, αλλά η αυθόρμητη γραφή...
δεν ήταν ποτέ ατού μου.
Παλιοκάθαρμα.
Ναι. Υποθέτω πως είμαι.
Θυμάσαι την πελάτισσά σου, τη Μέιβις Γουέλντ;
Ήταν ηρωίδα σε ένα μυθιστόρημα με τίτλο Η Μικρή Αδερφή του Ρέιμοντ Τσάντλερ.
- Σου λέει τίποτα; - Όχι.
Και βέβαια όχι.
Στον κόσμο σου, ο Τσάντλερ δεν υπήρξε ποτέ.
Αλλά αυτός κρύβεται πίσω από κάθε ιστορία μυστηρίου έκτοτε.
"Κλάιντ Άμνεϊ" έλεγαν τον δικηγόρο στο Πλεϊμπάκ.
Το έκανα ως ένδειξη εκτίμησης, ως φόρο τιμής.
Ως φόρο τιμής; Πες καλύτερα ότι τον έκλεψες.
Τι θες εδώ, τέλος πάντων; Προς τι η κομπίνα;
Ήρθα για σένα, Κλάιντ.
- Για μένα; - Λυπάμαι.
Φοβάμαι πως πρέπει να αναπροσδιορίσεις τη ζωή σου στο εξής, Κλάιντ.
Σαν...
Σαν ένα ζευγάρι παπούτσια.
Βγαίνεις εσύ και μπαίνω εγώ.
Τι συναρπαστικό!
Και τι θα απογίνει ο Κλάιντ Άμνεϊ;
Θέλω να δεις κάτι. Αυτό είναι το προσωπικό μου ημερολόγιο.
Ούτε να το σκεφτείς καν.
Αυτό το κομμάτι δεν το επινόησα.
Είναι η ζωή μου: το ενδιαφέρον μέρος.
Γιατί ήρθες για μένα;
Ορίστε.
Αφορά ένα κοιμητήριο.
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΝΤΑΝΙΕΛ ΛΑΝΤΡΙ 1994-1999
Με τη Λίντα, επισκεπτόμασταν τον τάφο του γιου μας κάθε βδομάδα.
Λυπάμαι για σένα, Λάντρι.
ΛΑΤΡΕΥΤΟΥ ΥΙΟΥ ΜΑΣ
Δεν μπορώ να συνεχίσω να έρχομαι εδώ.
Γιατί; Καθυστερείς τη συγγραφή του βιβλίου;
- Πώς μιλάς έτσι; - Αφού μόνο με το βιβλίο ασχολείσαι.
Ναι, γράφω, για να διατηρήσω σώας τας φρένας μου.
Αλλά, όταν έρχομαι εδώ, ξηλώνω ράμματα από την ψυχή μου.
Δεν θα παρατήσω τον Ντάνι.
Κανένας δεν θα τον παρατήσει.
Το χώμα είναι πολύ κρύο και είναι ολομόναχος.
Πόσο ακόμα θα κατηγορούμε τους εαυτούς μας;
Άσε με ένα λεπτό μόνη μου, σε παρακαλώ.
Μαμά, μπαμπά, κοιτάξτε με!
Ορίστε. Θα νικήσουν.
Μην τολμήσεις.
Είναι κάτω από το καλάθι.
Μου χρωστάς!
Ντάνι! Ντάνι!
Ο Ντάνι είναι στον πάτο της πισίνας. Ο Ντάνι είναι στον πάτο της πισίνας!
- Ας βοηθήσει κάποιος! - Σαμ, Σαμ!
Ο Ντάνι είναι στον πάτο της πισίνας. Ας βοηθήσει κάποιος!
Ντάνι!
Ντάνι, όχι! Βγάλ' τον έξω!
Βοηθήστε τον Ντάνι, σας παρακαλώ!
Βγάλ' τον έξω!
Πού είσαι;
Στη σελίδα 187.
Όχι, δεν εννοώ σε ποια σελίδα είσαι.
Πού είσαι; Πώς είσαι;
- Γιατί δεν είσαι εδώ μαζί μου. - Εργάζομαι.
Δραπετεύεις. Κλείνεσαι στο δικό σου σύμπαν.
Θεέ μου.
Ξέρεις κάτι; Μπράβο σου, Σαμ.
Γιατί δεν ζεις στο φανταστικό σου κόσμο...
ώστε να μη χρειαστεί να αντιμετωπίσεις ποτέ το γεγονός ότι χάσαμε τον γιο μας.
Γνωρίζω τα γεγονότα.
Θεέ μου.
Μπορεί να κουβαλάω την ίδια τρέλα μ' εσένα, αλλά μερικές φορές...
Μερικές φορές εύχομαι να 'ταν εδώ ο Κλάιντ Άμνεϊ.
Είναι σίγουρα νεότερος.
Είναι ο καλός σου εαυτός, να ξέρεις. Θα έδειχνε περισσότερη ευαισθησία.
Θυμάσαι τότε που δεν άφησε την Άρντις ΜακΓκιλ να αποτρελαθεί...
όταν η αδερφή της είχε πέσει στην πορνεία;
Και πώς παρηγόρησε την κυρία Νόρις στο Έκπτωτος Άγγελος;
Της έδωσε ελπίδα.
Την ξανάφερε στη ζωή. Την πηδούσε ασύστολα.
Εσύ κάθεσαι και χαζεύεις την οθόνη.
Η Λίντα δεν το ήξερε, αλλά αυτή μου έδωσε την ιδέα να έρθω εδώ.
Μου έδωσε πολλές καλές ιδέες.
Δεν κλέβεις μόνο τον Ρέι Τσάντλερ...
αλλά και τη γυναίκα σου.
Εσύ δεν ξέπεσες απλώς, έπιασες πάτο.
Να σου δώσω μια είδηση;
Οι συγγραφείς είναι τα πιο ξεδιάντροπα εγωκεντρικά καθάρματα στον κόσμο.
Λέμε ψέματα, αποπλανούμε, κλέβουμε τη ψυχή σου. Ότι απαιτεί ένα καλό βιβλίο.
Σε μένα δεν πρόκειται να βρεις κατανόηση.
Είμαι χαρισματικός συγγραφέας...
αλλά δεν βρίσκω λόγια να παρηγορήσω την ίδια τη γυναίκα μου.
Είσαι το άλλο μου εγώ. Μπορείς να κάνεις ότι δεν μπορώ εγώ.
- Πήγαινε στη Λίντα. Βοήθησέ την. - Το 'χεις χάσει!
Όπως έσωσες την κα Στέρνγουντ από το να πιει αποφρακτικό σωλήνων.
Αν ήμουν εγώ, θα είχα πανικοβληθεί...
αλλά εσύ ήσουν φοβερός.
Προτιμώ να παραμείνω στη θέση μου, ευχαριστώ.
Όπως λέτε στο κόσμο σας, "Είμαι άντρας."
Τι διάβολο σημαίνει αυτό; Όλοι άντρες είμαστε.
Λοιπόν, πάρε δρόμο. Έχω δουλειά.
Μη γίνεσαι αγενής. Εγώ σε δημιούργησα.
"Ουπς! Μήπως θυμώσαμε τον μπαμπάκα;"
Έτσι μιλούσες και στον γιο σου;
Να σε πάρει η ευχή.
Τι θα κάνεις; Θα με μεταμορφώσεις σε σκύλο που γαβγίζει;
"Η συμμορία του Ντάνιντζερ δεν μπορούσε να με βλάψει...
"χωρίς να αναστατώσει την αστυνομία...
"γι' αυτό ξέσπασαν στο κορίτσι μου.
"Όχι στην ίδια ακριβώς...
"αλλά στην αδερφή της."
- Μην το κάνεις αυτό, Λάντρι. - "Κι όταν η Άρντις βρήκε την κοπέλα...
"έμοιαζε σαν να της είχε επιτεθεί...
"μια αγέλη αποτρελαμένων πιθήκων που κρατούσαν σπαθιά σαμουράι."
Σταμάτα, παλιοδιεστραμμένε!
"Είχαν κάνει το πρόσωπό της φέτες."
Τη σκότωσαν, Κλάιντ, την καημένη την αδερφή μου!
- Το ξέρω. - Γιατί έπρεπε να υποφέρει τόσο;
- Άρντις, φύγε γρήγορα από δω. - Σου είπα πως δεν υπήρχε σωτηρία.
Ο κόσμος μας είναι ένας δαίδαλος απληστίας και μίσους...
- και δεν υπάρχει διέξοδος. - Κάνεις λάθος.
Ο κόσμος είναι φωτεινός, γιατί εσύ ζεις σ' αυτόν.
- Γιατί κερδίζουν πάντα οι κακοί; - "Είχε χάσει ήδη τα λογικά της...
"και ήμουν ανήμπορος να την εμποδίσω."
Δεν κερδίζουν πάντα. Ξέρεις γιατί; Γιατί υπάρχει αγάπη.
"Είχε πάρει την κατάσταση στα χέρια της."
Σ' ακούω, καλέ μου.
Άρντις, άκου!
Όχι!
Σου εύχομαι να είσαι πάντα ευτυχισμένος.
Δεν ήταν ανάγκη να το κάνεις αυτό.
- Αλλάζουμε κεφάλαιο, φίλε. - Νομίζεις ότι είσαι έξυπνος...
ο Παντοδύναμος Θεός, αλλά είσαι μόνο μια μικρογραφία του.
Δεν είμαι μαριονέτα σου. Δεν με ελέγχεις.
"Καθώς το σθένος μου υποχωρούσε, πήρα την απόφαση.
-"Αυτό ήταν." -Είσαι σκόνη, το ίδιο κι οι ιστορίες σου.
"Ο έσχατος αντίπαλος."
- Οι ήρωες ζουν. - "Η τελευταία μονομαχία..."
Κανείς δεν θα θυμάται τα πονηρά σου κόλπα...
"...μου ερχόταν σαν σφαίρα στο στομάχι."
- ...μα θα θυμούνται τον Κλάιντ Άμνεϊ. - "Η αιώνια κοίμηση."
Τώρα μάλιστα.
Σταμάτησε τα πάντα, για να κάνεις ότι θέλεις.
Ο Κλάιντ Άμνεϊ δε θα'κανε ποτέ κάτι τέ- τοιο. Έτσι θ'αντιδρούσαν μόνο οι δειλοί.
Άσε με να ζήσω.
Μιλάμε για την ύπαρξή μου.
Πολύ αργά.
Δες, το όνομά μου στα παράθυρα.
Πάντα ήθελα να γίνω ιδιωτικός ντετέ- κτιβ, από τότε που ήμουν μικρός...
να ζω σ' έναν κόσμο που θα μπορούσα να κατανοήσω...
όπου δεν πνίγονται αγοράκια...
οι σύζυγοι δεν σταματούν να αγαπούν ο ένας τον άλλον.
Αυτός ο κόσμος βρίσκεται εδώ.
Ο κόσμος μου, η εποχή μου, Λος Άντζελες 1938.
Κι ο ιδιωτικός ντετέκτιβ είμαι εγώ.
- Αυτό είναι το τέλος του Κλάιντ Άμνεϊ; - Δεν είμαι σίγουρος για το τι έπεται.
Κλείσε τα μάτια σου. Θα προσπαθήσω να δώσω ένα γρήγορο τέλος.
Ελπίζω να μην πονέσεις, φιλαράκο.
Λες και σε νοιάζει κατά βάθος, αλαζονικό καθίκι.
"Οπότε, έφυγα απ' την πόλη.
"Όσο για το πού κατέληξα, αυτό, κύριος...
"είναι δική μου δουλειά. Δεν συμφωνείς;"
"Τέλος."
- Σαμ. - Είμαι ο Κλάιντ Άμνεϊ.
Χριστέ μου, Σαμ, τι έκανες;
Έβγαλες μουστάκι, όσο σφουγγάριζα;
Είμαι ο Κλάιντ Άμνεϊ, κυρία Λάντρι, από το 1938.
Αργούν οι απόκριες, γλυκέ μου.
Μπορώ να περάσω; Το νερό στην πισίνα ήταν κρύο.
Τι περίμενες; Μήνες έχει να τη χρησιμοποιήσει κανείς.
Το φαντάστηκα, από τότε που πνίγηκε ο γιος σας.
Ο Ντάνι. Ήταν έξι ετών.
Μου είπε την ιστορία ο Σαμ. Λυπάμαι.
Ήταν ένα τραγικό ατύχημα...
και δεν θα 'πρεπε να κουβαλάτε βάρος.
Πότε μίλησες με τον Σαμ;
Όταν ήρθε στο γραφείο κι έκλεψε τη ζωή μου.
Ώστε τέτοια σπιταρόνα αγοράζει κανείς, αν έχει φαντασία.
Ο Σαμ είχε μεγάλη φαντασία.
Ναι, τον φαντάζομαι με τσιμεντένια βαρίδια στον πάτο μιας λίμνης.
Ο Σαμ το είχε αναφέρει αυτό.
Το είχε ονομάσει "η μεγάλη ανασυγγραφή".
Θα σ' έβγαζε από τον κόσμο σου και θα έμπαινε εκείνος μέσα.
Νόμιζα πως ήταν άλλη μία ονειροπόλησή του.
Μα...
Περίμενε, εσύ είσαι...
Είσαι όσο αληθινός γίνεται.
Ανταλλάξαμε ζωές. Αυτό πρέπει να συνέβη.
Τι ένιωσες;
Είδα ένα έντονο, πράσινο φως και τότε...
μάλλον ήρθα μέσα από το μηχάνημα, σαν κλειδαρότρυπα ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Αλλά αισθάνομαι εντάξει.
Αυτό το πράγμα κάνει μαύρη μαγεία και βουντού.
Στις καλές του.
Αυτό σημαίνει ότι ο Σαμ έφυγε;
Μάλλον έχει απλώσει τις αρίδες του στο γραφείο μου...
εξαπατά τους πελάτες και κυνηγάει το κορίτσι μου.
Μόνο που είναι νεκρή.
Ίσως την ξανάφερε στη ζωή, ο παλιοεγωίσταρος.
- Θες ένα ποτό; - Αν θέλω λέει;
Για μισό λεπτό.
Είσαι πολύ πιο ευχάριστος από κοντά. Στα διηγήματα είσαι πολύ αδυσώπητος.
Ο φόνος είναι αδυσώπητος, κυρία Λάντρι.
Τι διάβολο υποτίθεται πως πρέπει να κάνουμε τώρα;
Τι να πω;
Είσαι σκληροτράχηλος ντετέκτιβ κι εγώ γυναίκα.
Ας βρούμε έναν μοναχικό, εύπιστο τύπο...
κι ας τον σκοτώσουμε, για να πάρουμε την ασφάλεια.
Ειρωνεία. Αυτό δεν συνέβαινε στον κόσμο σου.
Θες να πεις, το να λες εξυπνάδες, για να κάνεις επίδειξη;
Ναι...
συνέβαινε.
Σαμ Λάντρι, ιδιωτικός ντετέκτιβ.
Σαμ Λάντρι στο τηλέφωνο.
Ντριν!
Λάντρι εδώ.
Σου είπα, κούκλα, μη με παίρνεις στη δουλειά.
Όλα θα πάνε φίνα.
-Σας πάει πολύ το φόρεμα, κυρία Λάντρι. -Ήθελα να νιώσεις άνετα.
Λοιπόν...
- ξέρετε να δουλεύετε αυτό το μηχάνημα; - Όχι, αν με λες "κυρία Λάντρι".
Θα 'ναι πιο εύκολο από πιλοτάρισμα.
Όπως έκανες στο Φτερά της Απάτης.
Δεν ήταν από τα καλά του Σαμ.
Γνώρισε κάποια επιτυχία, αλλά μετά τα φόρτωσε στον κόκορα.
Άκου τι έχω να σου πω, κα Λάντρι: ο άντρας σου νοιαζόταν για σένα.
Δεν ήθελε να υποφέρεις λόγω του θανάτου του γιου σας.
Γι' αυτό ήρθα εγώ. Γι' αυτό μπλέχτηκαν όλα.
Και κάπως πρέπει να επιστρέψω.
Δεν γίνεται. Δεν το έγραψε έτσι ο Σαμ.
- Να πάει να πηδηχτεί. - Ο Σαμ είχε δίκιο, όμως.
Η παρουσία σου εδώ έχει πολύ θετική επιρροή πάνω μου.
- Αλήθεια; - Ναι.
Για μένα είναι κόλαση.
Παγωμένα δείπνα που μαγειρεύεις σ' ένα κουτί.
Αθλητικά παπούτσια που μοιάζουν με του Φρανκενστάιν.
Μουσική που ακούγεται σαν κοράκια που βράζουν σε χύτρα ταχύτητας.
Έχει πολλά καλά αυτός ο κόσμος.
Το σούσι, την αναγνώριση κλήσεων...
υφαντά αιγυπτιακά βαμβακερά σεντόνια που τα βρίσκεις μέσω καταλόγου.
Μισό λεπτό.
Δάγκωσέ με, Κλάιντ. Είμαι μια τσούλα.
Ξέρω ποια είσαι. Είσαι η Κόρα Παπαδάκη.
Η διαβολογυναίκα στο Ρέκβιεμ για Μια Κυρία.
Ξέρεις, ο Σαμ έκλεψε αυτό το όνομα από κάποιον Τζέιμς Μ. Κέιν.
Ήταν ένας άπληστος ληστάκος.
- Δεν αξίζεις. Είσαι αλήτισσα. - Ω, Θεέ μου.
Χαλάρωσε, έτσι; Είμαστε παντρεμένοι.
Αν εσύ κι ο άντρας μου ταυτίζεστε...
τότε, από τυπική άποψη, είμαστε παντρεμένοι.
Υποτίθεται πως αγαπούσα μόνο την Άρντις ΜακΓκιλ.
Μα δεν χρειάζεται να υποταχθούμε στους κανόνες του, Κλάιντ.
Μπορούμε να γράψουμε τη δική μας ιστορία.
Πάμε να φύγουμε στο Μεξικό, μωρό μου.
Θα 'μαστε μόνο εμείς κι ο δρόμος.
Ας κάνουμε ένα μωρό.
Είμαι σίγουρη ότι θα βγει ακριβώς...
όπως εσύ.
Πότε ανοίξατε το γραφείο σας, ντετέκτιβ Λάντρι;
Πριν από λίγα κεφάλαια.
Κατάλαβα.
Λοιπόν, πώς πάει;
Υποψιάζεστε ότι σας απατά η γυναίκα σας;
- Γεια σας, κε Λάντρι. - Κάντι;
Όχι, ευχαριστώ.
Ήρθα να καθαρίσω την πισίνα σας.
Ώστε έτσι το λένε στις μέρες σας.
Ναι.
Μια χαρά φαίνεστε.
- Πώς πάει το γράψιμο; - Μούρλια.
Γύρισα σπίτι, γλυκέ μου.
- Μπαμ, μπαμ! - Όχι!
- Όχι... - Τρέξε να κρυφτείς.
Το όπλο που κρατάω είναι άτακτο και θα σ' τη φέρω.
Μη μου ρίξεις! Θα κάνω ότι πεις.
Ο Ντάνι είναι στον πάτο της πισίνας!
Ο Ντάνι είναι στον πάτο...
Σαμ! Σαμ, όχι! Σαμ, όχι!
Μαμά.
Μη ρίξεις. Θα κάνω ότι πεις.
Βγες έξω!
Άσε ήσυχο το παιδί μου!
Βρε παλιο-υποκριτή...
- Εντάξει, ηρεμήστε. - ...άχρηστε ντετέκτιβ...
- με βρομερή αναπνοή! - Ηρεμήστε.
Ηρεμήστε, κυρία Λάντρι.
- Θέλω πίσω τον Σαμ και τον Ντάνι. - Συνέλθετε, κυρία Λάντρι.
Έλπιζα πως θα κάναμε μια νέα αρχή.
Έλπιζα πως θα γεννούσαμε ένα μωρό που θα ήταν ίδιο με...
Όχι.
Αγόρασα ρούχα.
Θα σου έκανα έκπληξη με έναν δεύτερο μήνα του μέλιτος...
ή πρώτο, δεν έχει σημασία, αλλά...
Είσαι μ' αυτήν!
Δεν πρόκειται ν' αλλάξει, κυρία Λάντρι. Αυτός είμαι. Έτσι έχει γραφτεί.
Όχι. Όχι. Γιατί ο Σαμ άλλαξε το τέλος.
Ο Σαμ νόμισε πως είναι Θεός, αλλά παρέβλεψε ένα πράγμα.
Ο χαρακτήρας ορίζεται απ' τη μοίρα.
Ο Κλάιντ Άμνεϊ δεν πρόκειται ν' αλλάξει ποτέ.
Αν αυτό σ' ανακουφίζει, ούτ' εγώ θέλω να είμαι εδώ...
στον απαίσιο αυτόν κόσμο...
με τις ένα σωρό αρρώστιες και την ακατανόητη βία.
Φύγε.
Γύρνα πίσω από κει που ήρθες.
Αμέσως, κυρία Λάντρι.
Μόνο που ο Θεός δεν άφησε οδηγίες.
Το ξέρω ότι με απατά.
- Πώς το ξέρετε; - Τους είδα μαζί.
Τους είδατε μαζί.
Έτσι, λοιπόν, καταλήξατε στο συμπέρασμα.
Ναι. Στην αποθήκη με τα εργαλεία.
Τι, αν μπορώ να ρωτήσω...
Φυσικά και μπορείς. Τον ρωτάς ήδη.
Τι έκαναν στην αποθήκη με τα εργαλεία;
Είναι απαραίτητες αυτές οι λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής;
Γι' αυτό υπάρχει η λέξη "ιδιωτικός" στο "ιδιωτικός ντετέκτιβ", κύριε Γούλριτς.
Πολύ καλή ατάκα.
- Χρειάζομαι μια νοσοκόμα εδώ. - Έρχομαι!
Οι κόρες του είναι ακίνητες και διεσταλμένες.
- Ας τον σηκώσουμε. - Μάλιστα, γιατρέ.
Ένα, δύο...
Τον χάνουμε.
- Όχι. - Ντετέκτιβ Λάντρι.
Όχι. Όχι.
- Τι στην ευχή; - Όχι!
Μα τι έκανα;
Τι δεν έκανα;
"Η Άρντις ΜακΓκιλ ήταν καταπληκτική κοπέλα.
"Θέλω να πω, πραγματικά υπέροχη...
"υπό την έννοια ότι δεν είχες γνωρίσει καμία σαν αυτή ως τότε."
Πήγαινέ με πίσω, καθρέφτη-καθρεφτάκι μου.
Τώρα!
Πω πω! Γλυκέ μου, αυτό είναι χάλια.
- Καλά, εντάξει, δεν είναι τέλειο. - Είναι απαράδεκτο.
-Μα ποιος λέει πως δε μπορείς να μάθεις; -Ο Θεός.
Νομίζω πως είναι μονόδρομος.
Δεν αρκεί να γράφεις λέξεις. Πρέπει να είσαι συγγραφέας.
Ποια η διαφορά;
Η ψυχή του συγγραφέα πλημμυρίζει από συμπόνια.
Ο Χέμινγουεϊ το είπε αυτό.
Πώς το ξέρω εγώ; Δεν το ξέρω.
Ο Σαμ το ξέρει. Ο Σαμ είναι ο αληθινός συγγραφέας.
Εγώ είμαι απλώς ο εαυτός μου.
Ξέχνα το, μωρό μου.
Όχι. Θα βελτιωθώ σ' αυτό.
Το διάβασες αυτό, Σαμ; Θα 'ρθω να σε κυνηγήσω.
Βρήκα πώς θα μπω.
Σε βλέπω, αλλά δεν νομίζω πως θα μπορέσεις να με δεις εσύ...
προτού σε αρπάξω απ' τον λαιμό με τα χέρια μου.
Στο επανιδείν, φιλαράκο.